Henriëtte aan de Wiel

En ineens stond mijn hele leven op zijn kop…

In augustus 2009 heeft mijn man, de vader van mijn 3 kinderen, na een kort en hevig ziekbed de strijd tegen kanker op moeten geven.
Als de dag van gisteren hoor ik nog zijn laatste woorden hier op aarde, ze waren aan mij gericht, hij zei; “dag meisje…” Na het overlijden van mijn man zag mijn wereld er ineens heel anders uit. Wat volgde naast die enorme zwarte rouw was een zoektocht naar een nieuw begin, naar een nieuw leven.

Als ervaringsdeskundige weet ik als geen ander hoe het voelt om je geliefde te moeten missen. Hoe het is om als alleenstaande moeder 24/7 de zorg voor je kinderen te hebben. Hoe je toekomst er uitzichtloos en zwart uit kan zien. En je geen idee hebt hoe nu verder te gaan.
Wat ik ook heb ervaren is een verwachting van de maatschappij/buitenwereld, namelijk dat ik mij als nieuwbakken weduwe op een bepaalde manier zou moeten gedragen, bijna alsof ik zelf overleden was en mijn leven niet meer bestond…

Door hard te knokken, vallen en weer op te staan is het mij gelukt om weer simpelweg gelukkig te worden. Ik heb mijn nieuwe weg gevonden, mijn nieuwe begin.

Ik heb ook nog eens het taboe doorbroken door verliefd te worden op een andere man tijdens dit rouwproces. Ik ben het levende bewijs dat er na het overlijden van je partner nog een mooi en zinvol nieuw leven kan bestaan. Met of zonder een nieuwe partner in je leven.
Natuurlijk ben ik mijn man niet vergeten, dat kan ik ook niet. Hij heeft voor altijd een mooie plaats gekregen in mijn nieuwe leven. En dit alles zonder schuldgevoel.

Gedurende mijn rouwperiode heb ik een blog bijgehouden welke naderhand verwerkt is in mijn boek En hij zei; “dag, meisje…”
Maar deze ervaring heeft mij ook iets anders gegeven, namelijk een missie om andere mensen te mogen helpen in hun rouwproces, hun zoektocht en hun nieuwe begin. Ik ben ervan overtuigd dat een ieder zelf verantwoordelijk is voor het geluk in zijn of haar leven. Niemand anders kan dat voor je doen, alleen jijzelf.

Blijf je in de schaduw leven of kom je weer in het zonlicht staan en ga je uiteindelijk weer verder met je leven? Van het hele rouwproces heb ik geleerd om van iedere dag te genieten en geen plannen uit te stellen maar in het NU te leven.

(Meer informatie over mijn boek vind je onder het kopje boek in het menu.)

Naast het bloggen en schrijven geef ik ook lezingen aan nabestaanden/lotgenoten over mijn boek en mijn ervaringen in het rouwproces.

Ik ben tevens initiatiefneemster van de Dag van de Rouw, welke op 12 juni 2014 voor het eerst heeft plaatsgevonden in Nederland. Voor meer informatie zie www.dagvanderouw.nl * * * Onderstaand enkele foto’s van de boekpresentatie En hij zei: Dag, meisje… welke op 12 juni 2014 heeft plaatsgevonden.